Waterral bij het veldakkersveentje

In het Veldakkersveentje (naast de wiek) is de waterral gehoord. Het is een schuwe en weinig geziene vogel van natte gebieden. Het karakteristieke geluid verraadt hem echter altijd. Eens deze vogel gehoord vergeet je dat nooit meer.

Het is een weinig algemene broedvogel die in het najaar weg trekt om vervolgens in april/mei terug te keren.

De werkgroep Zeijerwiek is blij met deze nieuwe ‘aanwinst’ in de natuur rond Zeijen.

16 oktober 2007, At de Groot, gw, as 

De waterral is een schaarse broedvogel in ons land die zich zelden laat zien, maar met een beetje geluk wel laat horen. Heeft u tijdens een wandeling door een moerassig terrein wel eens het gegil van een mager speenvarken gehoord, dan weet u vanaf nu dat dat afkomstig is van de waterral! Een deel van de waterrallen is standvogel en blijft dus het hele jaar in ons land. In de winter als het even gevroren heeft ziet u soms langs een bevroren rietrandje een waterral scharrelen. Ze zijn donker gekleurd met een rode lange snavel. Vliegen doen ze zelden, ze verdwijnen liever al lopend uit het gezichtsveld.