Nat pak
Ben je eindelijk na alle voetbalbeslommeringen weer eens een zaterdagmorgen bij de wiek en dan gebeurt er dit.
In je waadbroek denk je wel even een verder weg drijvende pluk maaisel uit het Bollenveentje te kunnen halen. Zorgvuldig loop je erheen en slaat het eilandje vast aan je sloothaak. Je weet dat je dezelfde route terug moet lopen, maar ja, dat onderwaterdrempeltje, dat zat er net toch nog niet?
Je gaat finaal onderuit, de waadbroek loopt vol, je voelt de doordringende kou en je hebt maar één gedachte: hoe kom ik hier snel weer uit? Zo snel mogelijk betekent met de borstcrawl en dat was voor de andere werkgroepleden een uniek gezicht. Je hebt je sloothaak midden in het veentje laten staan. Het fototoestel draait overuren. Maar daar heb jij geen boodschap aan; je barst van de kou, snel die natte rommel uit en naar de keet om droge kleren aan te trekken.
Onder genot van een drankje kom je dicht bij het kacheltje weer wat bij je positieven. Je realiseert je dat je deze gebeurtenis nog jaren zult moeten horen van je “vrienden” van de wiek als zij ook in de keet komen. Geen beter vermaak dan leedvermaak denk je bij jezelf.
Zeijen.nu zal je naam niet openbaren om je verdere opmerkingen te besparen.
29 December 2007, At de Groot, mdv
(De sloothaak)