‘De nacht’ blijft voor altijd bij je.

Ruim tweehonderd Zeijenaren wandelden in de nacht van zaterdag 13 september in het donker naar de Zeijerwiek. De route was verlicht met fakkels en de pomp was fraai verlicht. Op de wiek zelf dreven kleine lichtjes als ware het brandende gele plompjes. Dichtbij de zwaaikom aangekomen hoorde je plots het geroffel uit het veen. Je wandelde langs brandende vuurkorven en fakkels naar de werkgroep. Een groot beeld van hen verwelkomde de gasten. Een ieder zocht een zitplekje op de afgedekte strobalen. Plots steeg het getrommel op en de geest van het veen werd in volle maan door veenelfen opgebracht. De geest deed zijn verhaal. Als voormalig arbeider bij het aanleggen van de wiek, het verdwijnen van de schepen, zijn liefdesverdriet, het wegkwijnen van de wiek en het veen, De wiek was donker, maar dan, zo’n 25 jaar geleden kwam het licht terug. Mensen die er voor zorgden dat de wiek weer vol water stond, vis en leven kwam terug, de ijsvogel, de watersnip in het veen. Hij vertoonde de beelden van de werkgroep als onderdeel van de wereldgeschiedenis en alles had hij op schrift vastgelegd. Het boek kwam langzaam tevoorschijn. Een ieder kwam bij met een glas sterke drank tegen kou en emotie. Wat een belevenis. In een onbeschrijflijk goede sfeer keerden de bezoekers in de nacht huiswaarts. Een nacht die voor altijd bij je blijft.

21 september 2008, Roelof Heling, hd